info@energjia.al

Përmes një rregulloreje të re të miratuar këtë muaj, Këshilli i Ministrave ka ashpërsuar ndjeshëm gjobat ndaj kompanive të furnizimit me gaz, që nuk respektojnë kushtet teknike dhe të sigurisë ndaj konsumatorëve.

Gjobat do të vendosen nga Enti Rregullator i Enegjisë. Shkalla e gobave të reja shkon nga 0,1% deri në 0,5% të të ardhurave vjetore të vitit paraardhës të subjektit që kryen shkeljet.

Me gjoba do penalizohen një seri shkeljesh, që nisin nga mosrespektimi i rregullave të cilësisë, te ato të sigurisë teknike, deri te mospublikimi i të dhënave të nevojshme për konsumatorët.

Me gjobë do të penalizohet edhe mospublikimi i informacionit për tarifat dhe kushtet e përgjithshme të aksesit në rrjet, ashtu si dhe refuzimi i paraqitjes së të dhënave, informacioneve, raporteve periodike apo dërgimi me vonesë i tyre nga ana e kompanive.

Rregullorja e re parashikon edhe aplikimin e gjobës progresive për çdo dite vonesë, e cila gjithsesi nuk mund të kalojë vlerën e gjobës fillestare, ose vlerën maksimale të saj.

Scan Tv,  21.07.2017

Projekti i gazsjellësit Trans Adriatic Pipeline (TAP) do të kontribuojë në rritjen e burimeve të energjisë në rajonin e Europës Juglindore, bëjnë të ditur për agjencinë e lajmeve ‘Trend’ burime pranë Komisionit Europian.

“Në mbështetje të furnizimit të qëndrueshëm me energji, TAP në mënyrë të veçantë do të kontribuojë në integrimin e tregut të gazit në Europën Juglindore dhe të sigurojë konkurrencë në ato zona ku çmimet e gazit janë më të larta sesa në pjesën tjetër të Bashkimit Europian. Kjo do të ndihmojë në kalimin nga teknologjitë më ndotëse (qymyri) tek ato më të pastra (gazi) në rajon”, tha zyrtari i KE-së.

Përfaqësuesi i Komisionit Europian tha se TAP ka realizuar në mënyrë rigoroze atë që njihet si Vlerësimi i Ndikimit Mjedisor dhe Social (Environmental and Social Impact Assessment).

Ky është një standard ligjor europian, por edhe një parakusht për përfshirjen në projekt të Bankës Europiane për Investime (BEI), por edhe për bankat e tjera zhvilluese që mund të financojnë projektin.

Projekti TAP ka investuar kohë dhe burime për te garantuar komunikimin efikas me këdo që mund të ndihet potencialisht i shqetësuar nga ndërtimi. Përmes studimeve dhe analizave janë përcaktuar rrugët për të minimizuar ndikimet e mundshme që projekti mund të ketë përgjatë rrugës. Komisioni mbështet TAP në këto përpjekje. Për shembull, një pjesë e aktiviteteve të zhvillimit të vazhdueshëm të projektit që kontribuojnë në mbrojtjen e trashëgimisë kulturore përgjatë rrugës së këtij tubacioni në Greqi është bashkëfinancuar nga Komisioni përmes një granti në kuadër të programit Connecting Europe Facility”, – tha zyrtari europian për agjencinë e lajmeve Trend.

Gazsjellësi TAP është pjesë Korridorit Jugor të Gazit, një projekt prioritar energjetik për Bashkimin Europian.

Revista Monitor,  20.07.2017

Kreu i shtetit të Azerbajxhanit, gjatë Kongresit Botëror të Naftës që po mbahet në Stamboll, ka folur për ecurinë e projektit të Korridorit Jugor të Gazit, i cili do të transportojë gazin natyror drejt Europës.

Shahdeniz, një nga fushat më të mëdha të gazit në botë, ka 1 deri në 1,2 trilion metra kub gaz. Falë saj, sipas Aliyev, Azerbajxhani është kthyer në një vend që prodhon dhe eksporton naftë dhe gaz.

Pas ndërtimit të tubacioneve transportuese të naftës dhe gazit në vitin 2006, tashmë një tjetër projekt i rëndësishëm është në rrugën e duhur pranë përfundimit. Sipas Aliyev, Korridori Jugor i Gazit përbëhet nga 4 komponentë:

“I pari është Shahdeniz. Projekti Shahdeniz 2 është përfunduar në 93% dhe do të mbarojë në muajt e ardhshëm. Pjesa e dytë është Gazsjellësi i Kaukazit të Jugut, i cili lidh Azerbajxhanin me Gjeorgjinë. Për këtë projekt janë kryer 87% e punimeve. Përbërësi i tretë TANAP është përfunduar në masën 77% dhe presim ta lançojmë vitin tjetër. Ndërsa pjesa e fundit, TAP është përmbyllur në 44%. Në total KJG kushton 40 miliardë dollarë dhe pjesa më e madhe e këtij investimi është realizuar”, tha Aliyev.

Presidenti i Azerbajxhanit theksoi se rezervat e gazit të Azerbajxhanit janë rreth 2.6 trilionë metra kub gaz dhe se në dekadat e ardhshme ky vend do të plotësojë kërkesat e rajonit dhe të Europës.

“Sot, gazi është një faktor kryesor në sigurimin e sigurisë energjitike. Ndaj Azerbajxhani po kontribuon për të siguruar këtë siguri. Në të njëjtën kohë është vendi i vetëm burim i ri për të transportuar gazin në Europë dhe ky do të jetë një hap serioz për diversifikimin e energjisë”.

Scan Tv,  11.07.2017

Në mënyrë të papritur, ndoshta për vetë qeverinë Rama, një grup italian biznesi i vendosur prej kohësh në Shqipëri ka prezantuar këto ditë në Romë projektin e një gazsjellësi nga vendi ynë drejt Italisë, që do të përfaësonte një linjë të dytë të gazsjellësve midis dy vendeve, krahas Trans Adriatic Pipeline (TAP).

Projekti është paraqitur në Romë më 6 korrik nga guvernatori i Puglia, Michele Emiliano, nga drejtori i grupit Falcione, Fabio Greco, dhe nga presidenti promotor i projektit, Edmondo Falcione, shkruan gazeta ekonomike italiane “Il Sole 24 ore”.

“Zgjohet” projekti i harruar, rivali i TAP-it pa transparencë
Projekti është ende në letër. Në rast se nuk do të dalin pengesa, realizimi i tij do të përfundonte nga viti 2020, kur pritet, të paktën fillimi i aktiviteteve komerciale. Quhet Eagle Lng, parashikon një terminal rigazifikimi bazuar në një anije FSRU në ujërat shqiptare (d.m.th. një njësi lundruese rigazifikimi dhe stokimi), të lidhur me një tubacion detar midis Italisë dhe Shqipërisë. Kostoja totale është rreth 660 milionë euro dhe përfshin investimin për anijen dhe terminalin LNG dhe ndërtimin e gazsjellësit.

Ideja është që në ujrat e Shqipërisë, 5 kilometra larg nga bregu, të vendoset anija-një lloj fabrike lundruese -e cila do të furnizohej me gaz të lëngshëm prej anijeve të tjera nga Katari, që është furnizues i madh i kësaj lënde të parë energjetike. Pasi të rikthehej në gaz, duke qenë se transporti bëhet në gjendje të lëngshme dhe në temperatura shumë të ulta, do të transportohej me tuba nënujorë drejt Italisë.

Sipas drejtuesve të kompanisë, projekti Eagle Lng në vitin 2013 ka marrë nga Bashkimi Europian miratimin për përfshirjen në listën e projekteve me interes të Komunitetit, por është ende në pritje për të marrë autorizimet e nevojshme nga ana italiane.
Ende nuk janë bërë të ditura kostot e transmetimit dhe shpenzimet e shitjes. Tani për tani, Eagle ka nënshkruar një marrëveshje me kompaninë Next Dekade, që po ndërton projektin e gazit “Rio Grande” në Teksas, SHBA, nga ku, kanë siguruar nxitësit e projektit, se do të marrë pjesën më të madhe të furnizimit “ekonomik dhe të sigurt”, projekti Eagle.

Projekti duket se rivalizon gazsjellësin TAP, i cili do të sjellë gaz nga rajoni i Detit Kaspik dhe për të cilin ka pasur kundërshtime nga komuniteti në Puglia, ku do të jetë dalja e tij përfundimtare. Nuk është rastësi që prezantimin e projektit Eagle në Romë e kryesoi kryebashkiaku i Puglia-s, Emiliano, i cili është përfshirë në një betejë për të zhvendosur daljen e TAP dhe që ndoshta e sheh Eagle, si një alternativë për TAP. Por tashmë TAP është në 50% të punimeve në total dhe nuk parashikohet më asnjë pengesë ligjore.  Ndërkohë, Eagle nuk ka marrë ende OK nga autoritetet italiane.

Por rezulton që projekti të ketë marrë OK nga qeveria shqiptare e asaj kohe (Berisha) në dhjetor të vitit 2008. Qeveria Rama deri më sot nuk ka revokuar asnjëherë marrëveshjen, që dukej se ishte harruar.

Çfarë parashikon projekti Eagle Lgn

Sipas ideatorëve të tij, gazsjellësi i dytë që do të lidhte Shqipërinë (ujrat territorial të saj) me Italinë do të transportonte 4 miliardë metra kub gaz natyror, sasi që mund të arrinte edhe 8 miliardë metra kub në vit. Kjo është një shifër shumë e lartë, po të mendosh që sjellja e gazit do të kryhej nëpërmjet anijeve çisterna të posaçme. Ndërkohë TAP parashikon nga 10 deri në 20 miliardë metra kub në vit.
Tubacioni nga anija deri në bregdetin puljez do të ishte 100 kilometra i gjatë, ndërkohë që do të ndërtoheshin edhe 18 kilometra tubacion lidhës me rrjetin nacional në territorin italian. Investimi do të kushtonte rreth 660 milionë euro, shumë herë më pak se gazsjellësi TAP. Këtu përfshihet edhe kostoja e anijes rigazifikuese, që do të ishte rreth 150 milionë euro.
Deri tani, projekti ka siguruar mbështetje nga Rajoni Pulja, nisur nga vlerësimet se nuk dëmton mjedisin, si dhe është listuar në projektet që njihen nga BE. Ndërkohë, në ministrinë italiane të Mjedisit ende projekti është në fazën e diskutimeve dhe nuk ka një datë se kur mund të përfundojnë ato dhe në se do të jepet apo jo mendim pozitiv.
Gazi mendohet të krijojë një mundësi për të furnizuar 10 për qind të nevojave të ekonomisë italiane, duke dhënë gjithashtu një alternativë me shumëfishim të burimeve energjetike.

Problemet që lindin nga një marrëveshje e vitit 2008

Projekti i gazsjellësit ‘Eagle Lng’ është mjaft i hershëm. Ai është hedhur në treg dhe miratuar nga pala shqiptare kur ende gazsjellësi TAP konsiderohej si një opsion, por nuk ishte kthyer ende në një siguri.

Tani që TAP, jo vetëm që ka kryer 50 për qind të punimeve, por është çimentuar si një partner strategjik i qeverisë shqiptare dhe i atyre të vendeve nga kalon, ndoshta ringjallja e këtij projekti do të duhej të bisedohej me palët, jo vetëm nga pikëpamja ekonomike. Ajo ka miratimin e BE, mad ekonomike. TAP ka miratimin e BE, madje dhe të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, si një alternativë për gazin rus drejt Perëndimit. Furnizimi me gaz të lëngshëm nga burime të tjera do të duhej gjithashtu të ishte një objekt diskutimi me partnerët strategjikë, që nga NATO dhe deri tek SHBA. Nuk mjafton të jetë një ndërmarrje amerikane ajo që realizon projektin, që ky i fundit të miratohet nga Amerika. Ajo që nuk u tha pak ditë më parë në Romë, ku u prezantua projekti i ri, është se kush do të jetë origjina e gazit të lëngshëm që do të rigazifikohet. Hipotezat janë dy: Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe Katari. Por ngarkesa të mëdha nga përtej Atlantikut vështirë se do të sigurohëshin, kështu që mbetet vendi arab, i cili pikërisht tani po stigmatizohet si një vend që financon terrorizmin islamik, madje është vënë në bllokadë edhe nga vendet e tjera të rajonit.

Të gjitha këto duhen riparë edhe një herë, pasi nga viti 2008 e deri më tani ka rrjedhur shumë ujë dhe kanë ndryshuar shumë gjëra në arenën botërore. Natyrisht, Shqipërisë do t’i bënte punë një gazsjellës i dytë, që ndërtohet madje me financimet e të tjerëve. Kjo, pasi një linjë do të furnizonte edhe Shqipërinë, veç asaj drejt Italisë. Por gjithsesi projekti duhet të diskutohet nga e para.

Projektin e kanë nënshkruar Berisha, Ruli e Berluskoni

Ish-kryeministri loboi në Katar për të shkëmbyer gazin me ujin shqiptar

Më 2 dhjetor 2008, gjatë mandatit të parë të kryeministrit Sali Berisha, ka qenë Silvio Berlusconi, ish-homologu i tij, që ka ardhur në Shqipëri për të asistuar në nënshkrimin e marrëveshjes midis dy vendeve, e cila jepte dritën jeshile nga pala shqiptare për realizimin e projektit që po hidhet tani në skenë përsëri. Marrëveshja u nënshkrua nga ish-ministri i Energjisë Genc Ruli dhe presidenti i grupit italian Falcione.

Sipas termave të marrëveshjes, investimi do të kishte një vlerë prej 1 miliard eurosh. Por këtu në lojë ishte edhe ndërtimi i një pike stokimi dhe rigazifikimi pranë Levanit, në Fier, ku ishte dhënë më parë një leje lidhur me një park të madh energjetik, përfshirë edhe një termocentral me gaz. Kjo pikë do të lidhej më pas me tubacion nënujor me Italinë, e cila do të furnizohej, sipas shifrave të atëhershme, nga 8 deri në 12 miliardë metra kub gaz. Qeveria shqiptare gëzonte të drejtën të kërkonte rritjen e kapaciteteve në rast se do të kishte më shumë nevojë për furnizim me gaz.

Që nga ajo kohë, projekti mbeti në letër. Investitori i pikës së madhe të stokimit, Agim Gjinali, nuk arriti të siguronte financimin, megjithëse i mori shumë shpejt të gjitha lejet e nevojshme nga qeveria shqiptare. Aktualisht nuk flitet më për këtë projekt, ndonëse do të ishte me shumë interes për opinionin që të dihej a parashikoheshin apo jo penalitetet në rast të mosrealizimit të tij dhe a janë aplikuar ndonjëherë ato.

Tregtia gaz-ujë
Ndërkohë, si një gjetje fantastike u ofrua shitja e ujit shqiptar për Katarin, në shkëmbim të gazit. Këtë e zbuloi vetë ing. Gjinali, kur tha në nëntor të vitit 2009 se Shqipëria mund të dërgojë anije me ujë të pijshëm drejt shteteve të Gjirit Persik, duke përdorur balastat e çisternave të gazit. “Gjithë ai shi që bie në Shqipëri, shkon dëm në Adriatik pa u përdorur”, deklaroi Gjinali, ndërsa prezantonte projektin e tij në konferencën e dytë ndërkombëtare mbi investimet e huaja në Shqiperi.
Këtë e konfirmoi edhe vetë Berisha, duke nxjerrë në pah edhe bashkëbiseduesin: “Kam negociuar personalisht në Katar për sigurimin e kontratave të furnizimit me gaz”, deklaroi ai në po këtë konferencë.  Berisha pati bisedime ne Katar në mars të vitit 2009, ndërsa në maj Shqipëria nënshkroi një marrëveshje për bashkëpunim ekonomik, tregtar dhe teknik mes dy vendeve.

Bllokimi
Nuk kuptohet se kush ka nxitur ridaljen në skenë të një projekti të lënë në harresë, tashmë që gazsjellësi do të ketë edhe një rival me mbështetje të gjerë ndërkombëtare. Ku hiqet dorë nga rigazifikuesi në Levan apo në Seman, në favor të kryerjes së procesit në një anije në ujrat e Shqipërisë. Dhe, nga ana tjetër, përse italianët pranojnë që anija të qendrojë në ujrat territorial shqiptare dhe jo në ato italiane, që do ta ulte jashtëzakonisht shumë koston? Kjo ka të bëjë me faktin që rregullat mjedisore në BE janë shumë më të rrepta se ato në Shqipëri?
Të gjitha këto pikëpyetje dali automatikisht pas “ringjalljes” së projektit të Berishës dhe Rulit.

Shqiptarja.com  10.07.2017

Një shpërthim i fuqishëm ka ndodhur në orët e parë të ditës së sotme në një “Fast Food” pranë Inxhinierisë së Ndërtimit në kryeqytet.

Policia bën të ditur se është njoftuar për ngjarjen nga një telefonatë, ndërsa menjëherë sapo ka mbërritur në vendin e ngjarjes ka konstatuar dyqanin që kishte marrë dëmtime për shkak të shpërthimit.

Nga hetimet paraprake rezulton se shpërthimi ka ndodhur si pasojë e një rrjedhje të një impianti gazi, në kuzhinën e këtij “Fast Food”, njofton policia.

Top Channel,  08.07.2017

Projekti është ende në letër. Dhe, për sa kohë që çdo gjë shkon pa probleme, nuk do të përfundojë para vitit 2020, kur pritet, të paktën afatit zyrtar, fillimi i aktiviteteve komerciale. Quhet Eagle Lng, parashikon një terminal rigazifikimi bazuar në një anije FSRU në ujërat shqiptare (dmth. një njësi lundruese rigazifikimi dhe stokimi) e lidhur me një tubacion detar midis Italisë dhe Shqipërisë. Projekti është paraqitur në Romë, në 6 korrik, nga guvernatori i Puglia, Michele Emiliano, nga drejtori i grupit Falcione, Fabio Greco, dhe nga CEO, promotor i projektit, Edmondo Falcione, shkruan Il sole24.

Kostoja totale është rreth 660 milionë euro dhe përfshin investimin për anijen dhe terminalin LNG dhe ndërtimin e gazsjellësit. Eagle Lng shfaqet që nga viti 2013 në dekretet vjetore të rinovimit të rrjetit të tubacionit të gazit kombëtar dhe ka marrë nga Bashkimi Evropian miratimin për përfshirjen në listën si projekte me interes të Komunitetit (Peci), por është në pritje për të marrë autorizimet e nevojshme nga ana italiane (qeveria e Tiranës ka dhënë tashmë ok e saj). Lidhur me gazin e transmetuar, ende nuk janë bërë të ditura kostot e transmetimit dhe shpenzimet e shitjes. Tani për tani, Eagle ka nënshkruar një marrëveshje me kompaninë Next Dekade, që po ndërton projektin e gazit “Rio Grande” në Teksas, në SHBA, nga ku, kanë siguruar nxitësit e projektit, do të marrë pjesën më të madhe të furnizimit “ekonomik dhe të sigurt”, projekti Eagle.

Një projekt ky, që duket se rivalizon gaszjellësin TAP, i cili do të sjellë gaz nga rajoni i Detit Kaspik dhe për të cilin ka pasur kundërshtime nga komuniteti në Puglia, ku pritet të jetë dalja e tij përfundimtare. Nuk është rastësi që prezantimin e projektit Eagle në Romë e kryesoi kryebashkiaku i Puglias, Emiliano, i cili është përfshirë në një betejë për të zhvendosur daljen e TAP dhe që ndoshta e sheh Eagle, si një alternativë për TAP. Por shifrat e TAP janë shumë të ndryshme: 878 km tubacion me një kapacitet fillestar për të transportuar 10 miliardë metra kub në vit, ekuivalente me konsumin e shtatë milionë familjeve në Evropë, dhe aftësinë për të shtuar sasinë e transportuar në 20 miliardë metra kub në vit me shtimin e dy stacioneve të kompresimit, përfundon artikulli i Ilsole24.

Revista Monitor,  07.07.2017

Gazi natyror që do të transportohet përmes Trans Adriatic Pipeline (TAP) do të kontribuojë në ‘dekarbonizimin’ e ekonomive, veçanërisht të vendeve të Europës Juglindore dhe Ballkanit Perëndimor, ku sektori i energjisë varet më shumë nga karburanti, qymyrguri dhe linjiti. Kështu u shpreh për agjencinë e lajmeve ‘Trend’, Lisa Givert, drejtore e Komunikimit pranë TAP.

Kërkesa për gaz pritet që të rritet dhe si rrjedhim të zëvendësojë produktet si qymyri dhe druri që përdoren rëndom nga vendet e këtij rajoni.
“TAP, për nga rëndësia, është një projekt strategjik dhe mbështetet nga nivelet më të larta të Komisionit Europian, por edhe të qeverisë së Greqisë, Shqipërisë dhe Italisë. TAP është një projekt i BE-së i Interesit të Përbashkët (PCI), prioritet për Central East South Europe Gas Connectivity High Level Group (CESEC), por edhe një projekt i Interesit të Përbashkët për Energjinë (PECI)”, tha znj. Givert.

Ajo nënvizoi se Europa ka nevojë për burime të reja gazi natyror për të plotësuar kërkesat e tregut në periudha afatgjata, për të rimëkëmbur ekonominë, por edhe për të diversifikuar furnizimin me energji elektrike.

“Sipas strategjisë së Komisionit Europian, çdo shtet anëtar duhet të ketë akses tek të paktën tre burime të ndryshme të energjisë. Në këtë kuptim, burimet nga rajoni i Detit Kaspik janë mundësi e madhe për këtë rajon”, tha znj. Givert.
Sipas saj, lëndët djegëse nga fosilet e pastra do të vazhdojë të luajnë rol kyç sektorin e energjisë për dekadat e ardhshme.

Revista Monitor,  07.07.2017

Ndërtimi i TAP po shkon sipas parashikimeve, ku aktualisht janë salduar rreth 50 për qind e tubave në Shqipëri dhe Greqi.

Lajmi është bërë i ditur në një postim në rrjetin social “Facebook, nga “TAP në Shqipëri” ku theksohet se saldimi i tubave në Shqipëri dhe Greqi ka arritur në 348 km nga 765 km që janë në projekt:

“Afërsisht 50% e tubave në Shqipëri dhe Greqi, 348 km nga 765 km, janë salduar tashmë. Ndërtimi i #TAP vijon sipas parashikimeve”, thuhet në postim.

Ndërkohë pak ditë më parë u njoftua se përfunduan punimet për Gazsjellësi Trans Adriatik, TAP në më shumë se  420 parcela toke në Fier, ku pasi toka u thye në gjendjen e mëparshme i është kthyer pronarëve.

Drejtori i TAP për Shqipërinë, Shkëlqim Bozgo gjatë ceremonisë ku parcelat e para i janë dorëzuar pronarëve u shpreh:

“Ashtu si është thënë në fillim të punimeve, korridori i tokës bujqësore i marrë përkohësisht në përdorim për ndërtimin e projektit është kthyer tashmë në gjendjen e mëparshme për një pjesë të mirë të parcelave në zonën e Fierit, aty ku punimet kanë përfunduar. Nga ana e gazsjellësit TAP janë ndjekur praktikat më të mira ndërkombëtare në mënyrë që cilësia prodhuese e tokës të ruhet sa më mirë. Jemi të kënaqur të konstatojmë që në zonën e Fierit toka e dorëzuar ka filluar që tani të mbillet nga pronarët dhe përdoruesit.”, u shpreh Bozgo.

Scan Tv,  06.07.2017

Katari, eksportuesi i parë në botë i gazit natyror të lëngshëm (LNG), njoftoi të martën qëllimet e tij për të rritur prodhimin e tij të gazit me rreth 30 për qind, ndërkohë që ky vend ndodhet nën një presion ekonomik nga fqinjët e tij.

“Shteti i Katarit synon të prodhojë 100 milionë tonë gaz natyror duke filluar nga viti 2024”, deklaroi Saad Sherida al-Kaabi, president dhe CEO i gjigantit publik, “Qatar Petroleum”, gjatë një konference për shtyp në Doha.

“Ky projekt i ri do të përforcojë pozicionin e Katarit”, theksoi Al-Kaabi duke shtuar se vendi i tij do të qëndrojë për një kohë të gjatë lider botëror i prodhimit të gazit natyror të lëngshëm.

Aktualisht Katari është prodhuesi dhe eksportuesi i parë në botë i LNG-së me 77 milionë tonë në vit.

Agjensia e lajmeve ekonomia,  05.07.2017

Irani planifikon të nënshkruajë një kontratë të re për të zhvilluar fushën gjigante të gazit “South Pars”, që është më e madhja në botë për gazin natyror, me firmën franceze “Total” dhe kompaninë më të madhe të naftës në Kinë CNPC.

Ky është investimi më i madh perëndimor në energji që prej heqjes së sanksioneve kundër Teheranit.

Zëdhënësit e Total konfirmuan se kompania do të nënshkruajë kontratën për të prodhuar gaz për tregun Iranian nga viti 2021.

Total zotëron 50.1% interes në projekt, me kompaninë kineze të zotëruar nga shteti që mban 30%, ndërsa kompania iraniane Petropars, 19.9%.

Fusha e vendosur në gjirin Persik është zhvilluar për herë të parë në vitet 90 dhe Total përbënte një nga investitorët më të mëdhenj në Iran deri sa sanksionet ndërkombëtare u vendosin në vitin 2006.

Kreu ekzekutiv i kompanisë franceze, Patrick Pouyanne, tha se do të bëhet një investim fillestar prej 1 miliardë dollar, duke ndjekur heqjen e sanksioneve nga Shtetet e Bashkuara.

Irani, që është prodhuesi i tretë më i madh i Organizatës së Vendeve Eksportuese të Naftës, synon që kontrata të tërheqë kompani të huaja dhe nxisë prodhimin e naftës dhe gazit pas vitesh të investimeve të dobëta.

Fusha gjigante e gazit është e ndare mes Iranit dhe Katarit, vend ku Total është gjithashtu lojtar gjigant në prodhim.

Scan Tb,  04.07.2017