info@energjia.al

Gazsjellësit Trans-Adriatik AG ( TAP AG) ka publikuar një video të re ku tregon zbatimin e një numri iniciativash dhe masash që po ndërmerr për të shmangur ndikimet në mjedisin në të cilin po punohet.

Në përputhje me kuadrin rregullator të vendeve pritëse dhe lejet e fituara nga TAP AG, sistemi i  menaxhimit mjedisor dhe shoqëror i kompanisë identifikon ndikimin e aktiviteteve në karakteristikat e ndjeshme.

Po ashtu, përcakton masa të posaçme zbutëse dhe kontrolle menaxhimi si pjesë e angazhimit të saj për shmangien, duke minimizuar dhe lehtësuar çdo ndikim në ndërtimin e gazsjellësit Trans-Adriatik mund të ketë në mjedis.

Në video paraqitet zbatimi i disa prej këtyre masave dhe kontrolleve, si për shembull ato të cilat lidhen me arinjtë, erozionin dhe monitorimin e cilësisë së ujit në Greqi dhe Shqipëri.

Scan Tv,  15.11.2017

Agjencitë lokale të zbatimit të ligjit po sigurojnë vendin e ndërtimit të tubacionit Trans Adriatik (TAP) në Italinë Jugore, tha konsorciumi i TAP AG në faqen e tij të Twitter.

“Është një përparësi për të siguruar sigurinë e punëtorëve dhe kushdo tjetër në afërsi”, tha konsorciumi.

Greqia, Shqipëria dhe Italia, përmes të cilave kalon tubacioni, do të përfitojnë në një nivel strategjik nga prania e TAP dhe statusi i tyre në hartë evropiane, si shpërndarës rajonal të energjisë.

Përfitimet që TAP do të sjellë përfshijnë: kontributin e drejtpërdrejtë në Produkti i Brendshëm Bruto (BPV) përmes taksave; punësim të drejtpërdrejtë dhe të tërthortë gjatë ndërtimit dhe operimit; prokurimi i mallrave dhe shërbimeve nëpërmjet furnizuesve të kualifikuar; përfitime sociale dhe mjedisore: programet e investimeve në komunitet dhe ndërtimi i rrugëve hyrëse dhe urave në Shqipëri.

TAP është pjesë e Korridorit të Gazit Jugor, i cili është një nga projektet prioritar të energjisë për Bashkimin Evropian. Projekti parashikon transportin e gazit nga Shah Deniz e Azerbajxhanit, në vendet e BE.

Tubacioni do të lidhet me tubacionin e gazit natyror Trans Anatolian (TANAP) në kufirin turko-grek, të drejtuar përmes Greqisë, Shqipërisë dhe Detit Adriatik, përpara se të burojë në jug të Italisë.

Revista Monitor,  15.11.2017

Konsorciumi i TAP AG njoftoi përmes Twitter- it se më shumë se 78 për qind e tubave janë lidhur përgjatë rrugës së tubacionit Trans Adriatik (TAP) në Greqi dhe Shqipëri.

Sipas konsorciumit, shtrirja e tyre ka përfunduar në 598 kilometra nga 764 kilometrat e përgjithshme të linjës së TAP në këto dy vende.

Vetëm disa ditë më parë u mbyll edhe 80 për qind e pastrimit të gjurmës në Shqipëri dhe Greqi, ku është përqendruar edhe pjesa më e madhe e projektit.

Sa i përket Shqipërisë, konsorciumi ka njoftuar se për periudhën 2017 – 2018 do të investojë 800 milionë euro.

Scan Tv,  10.11.2017

Pas pajisjes së plotë me tubacione, në Greqi janë dorëzuar edhe komisionet e para të turbinave të gazit me kompresor turbo që do të instalohen në stacionin e kompresorit të tubacionit Trans Adriatik pranë Kipoi-t.

“Më 17 tetor, njësia e parë e turbinave me kompresor turbo u shkarkua me sukses dhe u vendos mbi bazën e betonit të ndërtuar më parë brenda stacionit të kompresorëve”, tha konsorciumi.

Sipas Trend News Agency,  fuqia e secilit prej tre kompresorëve turbo që do të instalohet në stacionin kompresor të KIPOK-it të TAP-it është 15 MW. Punimet në stacionin e kompresorit të TAP në Kipoi kanë filluar në tremujorin e dytë të 2017 dhe po përparojnë sipas kohës së përcaktuar.

Tubacioni do të lidhet me tubacionin Trans-Anatolian (TANAP) në kufirin turko-grek, të drejtuar përmes Greqisë, Shqipërisë dhe Detit Adriatik, përpara se të shkojë në jug të Italisë.

Aksionarët e TAP-it janë: BP (20 për qind), Shtetit Kompania e Azerbajxhanit (20 për qind), Snam (20 për qind), Fluxys (19 për qind), Enagas (16 për qind) dhe Axpo (5 për qind).

TAP do të jetë 878 kilometra në gjatësi (Greqia 550 km, Shqipëria 215 km, Deti Adriatik 105 km dhe Italia 8 km). Pika e tij më e lartë do të jetë 1 800 metra në malet e Shqipërisë, ndërsa pika e tij më e ulët do të jetë 820 metra nën det.

Scan Tv,  19.10.2017

Dërgesa e fundit e tuba linje prej çeliku për ndërtimin e tubacionit Trans Adriatik (TAP) mbërriti në Selanik të Greqisë më 10 tetor, duke shënuar kështu përfundimin dhe shpërndarjen përfundimtare të të gjitha tubacioneve në vendet pritëse të TAP, thuhet në njoftimin e TAP AG.

Transporti i 55,000 tubave dhe bendeve TAP u përfundua në afro një vit e gjysmë. Tubacionet e para mbërritën në Durrës në prill 2016 dhe dërgesat në Greqi filluan një muaj më vonë, maj 2016.

Përafërsisht u përdoren 55,000 tuba për të ndërtuar TAP (nga ku: 32,000 në Greqi, 13,000 në Shqipëri, 9,150 në det të hapur dhe 670 në Itali). Pesha e të gjitha tubacioneve arrin në 520,000 ton: ose rreth 71 kulla të Eiffel, thuhet në njoftimin e konsorciumit. Tuba u transportuan në oborret kryesore të TAP-it në 79 anije detare të madhësive të ndryshme dhe 158 trena bllok brenda Greqisë. Shkarkimi i anijeve më të mëdha zgjati pesë ditë mesatarisht.

John Haynes, drejtor i projektit TAP, vuri në dukje: “Kjo është një etapë tjetër kyçe drejt realizimit me sukses të projektit. I gjithë procesi i logjistikës për dorëzimin e tubave u krye në përputhje me afatet e projektit dhe sipas standardeve më të larta të sigurisë. Nëse marrim në konsideratë që secili tub është lëvizur rreth shtatë herë nga faza e prodhimit në fabrikë deri në fazën e mbërritjes në sheshet tona kryesore të magazinimit, ne jemi krenarë që ky operacion masiv u përfunduar pa asnjë incident sigurie në vendet tona pritëse. Dëshiroj të falënderoj kontraktorët dhe nënkontraktorët tanë që ishin përgjegjës për dërgesën, shkarkimin dhe transportimin e tubave të TAP-it për profesionalizmin e tyre, punën e madhe dhe angazhimin ndaj sigurisë.”

TAP është pjesë e Korridorit të Gazit Jugor, i cili është një nga projektet prioritare të energjisë për BE.
Projekti TAP parashikon transportin e gazit nga Faza e 2 e zhvillimit të gazit Shah Deniz të Azerbajxhanit , përmes Greqisë, Shqipërisë dhe daljes në Itali.
Aksionarët e TAP-it janë: BP (20 përqind), Shtetit Kompania e Azerbajxhanit (20 përqind), Snam (20 përqind), Fluxys (19 përqind), Enagas (16 përqind) dhe Axpo (5 përqind).
TAP do të jetë 878 kilometra në gjatësi (Greqia 550 km, Shqipëria 215 km, Deti Adriatik 105 km dhe Italia 8 km). Pika e saj më e lartë do të jetë 1,800 metra në malet e Shqipërisë, ndërsa pika e saj më e ulët do të jetë 820 metra nën det.

Revista Monitor,  17.10.2017

Në mënyrë të papritur, ndoshta për vetë qeverinë Rama, një grup italian biznesi i vendosur prej kohësh në Shqipëri ka prezantuar këto ditë në Romë projektin e një gazsjellësi nga vendi ynë drejt Italisë, që do të përfaësonte një linjë të dytë të gazsjellësve midis dy vendeve, krahas Trans Adriatic Pipeline (TAP).

Projekti është paraqitur në Romë më 6 korrik nga guvernatori i Puglia, Michele Emiliano, nga drejtori i grupit Falcione, Fabio Greco, dhe nga presidenti promotor i projektit, Edmondo Falcione, shkruan gazeta ekonomike italiane “Il Sole 24 ore”.

“Zgjohet” projekti i harruar, rivali i TAP-it pa transparencë
Projekti është ende në letër. Në rast se nuk do të dalin pengesa, realizimi i tij do të përfundonte nga viti 2020, kur pritet, të paktën fillimi i aktiviteteve komerciale. Quhet Eagle Lng, parashikon një terminal rigazifikimi bazuar në një anije FSRU në ujërat shqiptare (d.m.th. një njësi lundruese rigazifikimi dhe stokimi), të lidhur me një tubacion detar midis Italisë dhe Shqipërisë. Kostoja totale është rreth 660 milionë euro dhe përfshin investimin për anijen dhe terminalin LNG dhe ndërtimin e gazsjellësit.

Ideja është që në ujrat e Shqipërisë, 5 kilometra larg nga bregu, të vendoset anija-një lloj fabrike lundruese -e cila do të furnizohej me gaz të lëngshëm prej anijeve të tjera nga Katari, që është furnizues i madh i kësaj lënde të parë energjetike. Pasi të rikthehej në gaz, duke qenë se transporti bëhet në gjendje të lëngshme dhe në temperatura shumë të ulta, do të transportohej me tuba nënujorë drejt Italisë.

Sipas drejtuesve të kompanisë, projekti Eagle Lng në vitin 2013 ka marrë nga Bashkimi Europian miratimin për përfshirjen në listën e projekteve me interes të Komunitetit, por është ende në pritje për të marrë autorizimet e nevojshme nga ana italiane.
Ende nuk janë bërë të ditura kostot e transmetimit dhe shpenzimet e shitjes. Tani për tani, Eagle ka nënshkruar një marrëveshje me kompaninë Next Dekade, që po ndërton projektin e gazit “Rio Grande” në Teksas, SHBA, nga ku, kanë siguruar nxitësit e projektit, se do të marrë pjesën më të madhe të furnizimit “ekonomik dhe të sigurt”, projekti Eagle.

Projekti duket se rivalizon gazsjellësin TAP, i cili do të sjellë gaz nga rajoni i Detit Kaspik dhe për të cilin ka pasur kundërshtime nga komuniteti në Puglia, ku do të jetë dalja e tij përfundimtare. Nuk është rastësi që prezantimin e projektit Eagle në Romë e kryesoi kryebashkiaku i Puglia-s, Emiliano, i cili është përfshirë në një betejë për të zhvendosur daljen e TAP dhe që ndoshta e sheh Eagle, si një alternativë për TAP. Por tashmë TAP është në 50% të punimeve në total dhe nuk parashikohet më asnjë pengesë ligjore.  Ndërkohë, Eagle nuk ka marrë ende OK nga autoritetet italiane.

Por rezulton që projekti të ketë marrë OK nga qeveria shqiptare e asaj kohe (Berisha) në dhjetor të vitit 2008. Qeveria Rama deri më sot nuk ka revokuar asnjëherë marrëveshjen, që dukej se ishte harruar.

Çfarë parashikon projekti Eagle Lgn

Sipas ideatorëve të tij, gazsjellësi i dytë që do të lidhte Shqipërinë (ujrat territorial të saj) me Italinë do të transportonte 4 miliardë metra kub gaz natyror, sasi që mund të arrinte edhe 8 miliardë metra kub në vit. Kjo është një shifër shumë e lartë, po të mendosh që sjellja e gazit do të kryhej nëpërmjet anijeve çisterna të posaçme. Ndërkohë TAP parashikon nga 10 deri në 20 miliardë metra kub në vit.
Tubacioni nga anija deri në bregdetin puljez do të ishte 100 kilometra i gjatë, ndërkohë që do të ndërtoheshin edhe 18 kilometra tubacion lidhës me rrjetin nacional në territorin italian. Investimi do të kushtonte rreth 660 milionë euro, shumë herë më pak se gazsjellësi TAP. Këtu përfshihet edhe kostoja e anijes rigazifikuese, që do të ishte rreth 150 milionë euro.
Deri tani, projekti ka siguruar mbështetje nga Rajoni Pulja, nisur nga vlerësimet se nuk dëmton mjedisin, si dhe është listuar në projektet që njihen nga BE. Ndërkohë, në ministrinë italiane të Mjedisit ende projekti është në fazën e diskutimeve dhe nuk ka një datë se kur mund të përfundojnë ato dhe në se do të jepet apo jo mendim pozitiv.
Gazi mendohet të krijojë një mundësi për të furnizuar 10 për qind të nevojave të ekonomisë italiane, duke dhënë gjithashtu një alternativë me shumëfishim të burimeve energjetike.

Problemet që lindin nga një marrëveshje e vitit 2008

Projekti i gazsjellësit ‘Eagle Lng’ është mjaft i hershëm. Ai është hedhur në treg dhe miratuar nga pala shqiptare kur ende gazsjellësi TAP konsiderohej si një opsion, por nuk ishte kthyer ende në një siguri.

Tani që TAP, jo vetëm që ka kryer 50 për qind të punimeve, por është çimentuar si një partner strategjik i qeverisë shqiptare dhe i atyre të vendeve nga kalon, ndoshta ringjallja e këtij projekti do të duhej të bisedohej me palët, jo vetëm nga pikëpamja ekonomike. Ajo ka miratimin e BE, mad ekonomike. TAP ka miratimin e BE, madje dhe të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, si një alternativë për gazin rus drejt Perëndimit. Furnizimi me gaz të lëngshëm nga burime të tjera do të duhej gjithashtu të ishte një objekt diskutimi me partnerët strategjikë, që nga NATO dhe deri tek SHBA. Nuk mjafton të jetë një ndërmarrje amerikane ajo që realizon projektin, që ky i fundit të miratohet nga Amerika. Ajo që nuk u tha pak ditë më parë në Romë, ku u prezantua projekti i ri, është se kush do të jetë origjina e gazit të lëngshëm që do të rigazifikohet. Hipotezat janë dy: Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe Katari. Por ngarkesa të mëdha nga përtej Atlantikut vështirë se do të sigurohëshin, kështu që mbetet vendi arab, i cili pikërisht tani po stigmatizohet si një vend që financon terrorizmin islamik, madje është vënë në bllokadë edhe nga vendet e tjera të rajonit.

Të gjitha këto duhen riparë edhe një herë, pasi nga viti 2008 e deri më tani ka rrjedhur shumë ujë dhe kanë ndryshuar shumë gjëra në arenën botërore. Natyrisht, Shqipërisë do t’i bënte punë një gazsjellës i dytë, që ndërtohet madje me financimet e të tjerëve. Kjo, pasi një linjë do të furnizonte edhe Shqipërinë, veç asaj drejt Italisë. Por gjithsesi projekti duhet të diskutohet nga e para.

Projektin e kanë nënshkruar Berisha, Ruli e Berluskoni

Ish-kryeministri loboi në Katar për të shkëmbyer gazin me ujin shqiptar

Më 2 dhjetor 2008, gjatë mandatit të parë të kryeministrit Sali Berisha, ka qenë Silvio Berlusconi, ish-homologu i tij, që ka ardhur në Shqipëri për të asistuar në nënshkrimin e marrëveshjes midis dy vendeve, e cila jepte dritën jeshile nga pala shqiptare për realizimin e projektit që po hidhet tani në skenë përsëri. Marrëveshja u nënshkrua nga ish-ministri i Energjisë Genc Ruli dhe presidenti i grupit italian Falcione.

Sipas termave të marrëveshjes, investimi do të kishte një vlerë prej 1 miliard eurosh. Por këtu në lojë ishte edhe ndërtimi i një pike stokimi dhe rigazifikimi pranë Levanit, në Fier, ku ishte dhënë më parë një leje lidhur me një park të madh energjetik, përfshirë edhe një termocentral me gaz. Kjo pikë do të lidhej më pas me tubacion nënujor me Italinë, e cila do të furnizohej, sipas shifrave të atëhershme, nga 8 deri në 12 miliardë metra kub gaz. Qeveria shqiptare gëzonte të drejtën të kërkonte rritjen e kapaciteteve në rast se do të kishte më shumë nevojë për furnizim me gaz.

Që nga ajo kohë, projekti mbeti në letër. Investitori i pikës së madhe të stokimit, Agim Gjinali, nuk arriti të siguronte financimin, megjithëse i mori shumë shpejt të gjitha lejet e nevojshme nga qeveria shqiptare. Aktualisht nuk flitet më për këtë projekt, ndonëse do të ishte me shumë interes për opinionin që të dihej a parashikoheshin apo jo penalitetet në rast të mosrealizimit të tij dhe a janë aplikuar ndonjëherë ato.

Tregtia gaz-ujë
Ndërkohë, si një gjetje fantastike u ofrua shitja e ujit shqiptar për Katarin, në shkëmbim të gazit. Këtë e zbuloi vetë ing. Gjinali, kur tha në nëntor të vitit 2009 se Shqipëria mund të dërgojë anije me ujë të pijshëm drejt shteteve të Gjirit Persik, duke përdorur balastat e çisternave të gazit. “Gjithë ai shi që bie në Shqipëri, shkon dëm në Adriatik pa u përdorur”, deklaroi Gjinali, ndërsa prezantonte projektin e tij në konferencën e dytë ndërkombëtare mbi investimet e huaja në Shqiperi.
Këtë e konfirmoi edhe vetë Berisha, duke nxjerrë në pah edhe bashkëbiseduesin: “Kam negociuar personalisht në Katar për sigurimin e kontratave të furnizimit me gaz”, deklaroi ai në po këtë konferencë.  Berisha pati bisedime ne Katar në mars të vitit 2009, ndërsa në maj Shqipëria nënshkroi një marrëveshje për bashkëpunim ekonomik, tregtar dhe teknik mes dy vendeve.

Bllokimi
Nuk kuptohet se kush ka nxitur ridaljen në skenë të një projekti të lënë në harresë, tashmë që gazsjellësi do të ketë edhe një rival me mbështetje të gjerë ndërkombëtare. Ku hiqet dorë nga rigazifikuesi në Levan apo në Seman, në favor të kryerjes së procesit në një anije në ujrat e Shqipërisë. Dhe, nga ana tjetër, përse italianët pranojnë që anija të qendrojë në ujrat territorial shqiptare dhe jo në ato italiane, që do ta ulte jashtëzakonisht shumë koston? Kjo ka të bëjë me faktin që rregullat mjedisore në BE janë shumë më të rrepta se ato në Shqipëri?
Të gjitha këto pikëpyetje dali automatikisht pas “ringjalljes” së projektit të Berishës dhe Rulit.

Shqiptarja.com  10.07.2017

Ndërtimi i TAP po shkon sipas parashikimeve, ku aktualisht janë salduar rreth 50 për qind e tubave në Shqipëri dhe Greqi.

Lajmi është bërë i ditur në një postim në rrjetin social “Facebook, nga “TAP në Shqipëri” ku theksohet se saldimi i tubave në Shqipëri dhe Greqi ka arritur në 348 km nga 765 km që janë në projekt:

“Afërsisht 50% e tubave në Shqipëri dhe Greqi, 348 km nga 765 km, janë salduar tashmë. Ndërtimi i #TAP vijon sipas parashikimeve”, thuhet në postim.

Ndërkohë pak ditë më parë u njoftua se përfunduan punimet për Gazsjellësi Trans Adriatik, TAP në më shumë se  420 parcela toke në Fier, ku pasi toka u thye në gjendjen e mëparshme i është kthyer pronarëve.

Drejtori i TAP për Shqipërinë, Shkëlqim Bozgo gjatë ceremonisë ku parcelat e para i janë dorëzuar pronarëve u shpreh:

“Ashtu si është thënë në fillim të punimeve, korridori i tokës bujqësore i marrë përkohësisht në përdorim për ndërtimin e projektit është kthyer tashmë në gjendjen e mëparshme për një pjesë të mirë të parcelave në zonën e Fierit, aty ku punimet kanë përfunduar. Nga ana e gazsjellësit TAP janë ndjekur praktikat më të mira ndërkombëtare në mënyrë që cilësia prodhuese e tokës të ruhet sa më mirë. Jemi të kënaqur të konstatojmë që në zonën e Fierit toka e dorëzuar ka filluar që tani të mbillet nga pronarët dhe përdoruesit.”, u shpreh Bozgo.

Scan Tv,  06.07.2017

Flet Guillaume Batut, menaxher projekti i Spiecapag në Shqipëri

Me disa përjashtime që do të ndërtohen vitin e ardhshëm, i gjithë segment i gazsjellësit TAP midis Fierit dhe Beratit ka përfunduar, ndërsa aktiviteti kryesor i ndërtimit është përqendruar tani në zonën e Devollit, Maliqit dhe Korçës. Pas përfundimit të kësaj faze, do të nisë ndërtimi në zonat e vështira malore, ku është edhe pjesa më sfiduese.
Guillaume Batut, menaxher projekti i Spiecapag në Shqipëri, – kompanisë që fitoi të drejtën për të qenë kontraktor i projektit TAP për të ndërtuar segmentin tokësor të gazsjellësit në Shqipëri, 215 km- në një intervistë për Monitor flet lidhur me ecurinë e projektit të gazsjellësit.

Gati një vit më parë, kompania Spiecapag fitoi të drejtën për të qenë kontraktor i projektit TAP për të ndërtuar segmentin tokësor të gazsjellësit në Shqipëri, 215 km. Cila është rëndësia e kësaj kontrate për Spiecapag dhe cili është progresi aktual i punimeve?

Spiecapag ka mbi 90 vjet përvojë në ndërtimin e tubacioneve dhe objekteve përçuese në të gjithë botën. Kompania Spiecapag ka ndërtuar mbi 50,000 km tubacione në mbi 60 vende. TAP është një projekt i rëndësishëm i infrastrukturës së naftës gazit. Ndërtimi i tubacioneve në terrene të vështira, me profile sfiduese dhe me afate të përcaktuara, janë fusha të ekspertizës së Spiecapag. Ne synojmë që emri ynë të lidhet me projekte prestigjioze dhe TAP është një nga ato mundësi që nuk duhej humbur.
Sot, pothuajse i gjithë projekti inxhinierik ka përfunduar, ndërsa ka nisur procesi i prokurimit. Ne jemi ende duke adresuar disa rregullime për shkak të disa ndryshimeve në kushte, por ato nuk do të ndikojnë në aftësinë tonë për të vazhduar me ndërtimin.
Aktualisht punimet paraprake, duke përfshirë përgatitjen për magazinimin e tubave, platforma e kampit, si dhe një pjesë e mirëmbajtjes së rrugëve ka përfunduar në masën 30%, në përputhje me nevojat e ndërtimit të tubacionit.
Për ndërtimin e tubacionit, ne jemi mobilizuar plotësisht dhe aktualisht kemi arritur të realizojmë 15% të punimeve të ndërtimit.
Me disa përjashtime që do të ndërtohen vitin e ardhshëm, i gjithë segmenti midis Fierit dhe Beratit ka përfunduar, ndërsa aktiviteti kryesor i ndërtimit është përqendruar tani në zonën e Devollit, Maliqit dhe Korçës. Pas përfundimit të kësaj faze, ne do të nisim me ndërtimin në zonat e vështira malore, ku është edhe pjesa më sfiduese.

A kanë arritur kontraktorët/nënkontraktorët lokalë të angazhuar në ndërtimin e tubacionit ose objekte të tjera të përmbushin pritshmëritë tuaja? A zbatojnë ata standardet e kërkuara ndërkombëtare? Cilat janë kompanitë më të mëdha shqiptare që janë të kontraktuara nga Spiecapag?

Ne kemi pritshmëri të lartë për standardet QHSE që ua kërkojmë edhe nënkontraktuesve tanë t’i përmbushin. Çdo herë që ne angazhojmë një nënkontraktor, i japim mbështetje dhe trajnime të rëndësishme, duke i integruar në ekipin tonë sa më shumë që të jetë e mundur. Kompanitë me të cilat kemi punuar janë të përgjegjshme, tregojnë vullnet për t’u angazhuar, si dhe qasje pozitive. Ndërsa lista e kompanive shqiptare me të cilat ne punojmë është e gjatë, ku mund të përmendim: Salillari, Albstar, Emante, Sterkaj, Diamant, Nazzeri, etj.

Sa punonjës janë të punësuar nga Spiecapag? Sa prej tyre janë shqiptarë dhe se si do ta vlerësonit performancën e tyre?

Aktualisht, ne kemi të punësuar direkt rreth 700 punëtorë shqiptarë. Nënkontraktuesit tanë gjithashtu kanë të punësuar përafërsisht të njëjtën shifër.
Ne kemi konstatuar se punëtorët shqiptarë janë të përkushtuar dhe punojnë fort, janë mendjehapur ndaj qasjeve që mund të mos jenë të zakonshme për ta, duke përfshirë standardet e shëndetit dhe sigurisë. Ne ofrojmë trajnime në klasa, por edhe në terrenin e punës për të rritur aftësitë dhe kualifikimin e punëtorëve shqiptarë. Kjo do t’i ndihmojë ata që standardet t’i zbatojnë edhe në të ardhmen në përvoja të tjera.

Cilat janë problemet kryesore me të cilat Spiecapag është ndeshur në Shqipëri?

Ne po përballemi me disa kushte të vështira gjeologjike, gjeoteknike, por edhe aksesi në Shqipëri. Kemi shpenzuar kohë dhe përpjekje për të siguruar një rrugë finale të tubacionit, për ta ndërtuar në mënyrë të sigurt dhe për t’i garantuar jetëgjatësi tubacionit. Nga mesi i vitit 2017, ne do të përfundojmë ndërtimin në zonat e ulëta dhe fushore e më pas do të nisim me ato malore. Për ne, sfida jonë më e madhe është të arrijmë të instalojmë të sigurt tuba me diametër 48″, në një terren të pjerrët dhe shkëmbor.

Qeveria shqiptare ka paraqitur planin e saj ambicioz të gazifikimit, a shikoni ju mundësi për t’u përfshirë në projekte të tjera në Shqipëri?

Çdo gazsjellës është një mundësi për ne. Në këto kushte, edhe plani i gazifikimit të Shqipërisë është padyshim një mundësi për ne. Ne besojmë se përvoja jonë gjatë punës në Shqipëri mund të jetë një mbështetje e rëndësishme për këtë projekt.

A besoni se Spiecapag do të lërë një trashëgimi në Shqipëri?

Të gjithë punëtorët, të cilët punojnë me ne, po trajnohen si me kurse, ashtu edhe në terren. Pjesë e trashëgimisë është edhe ajo çfarë kanë arritur këta punëtorë me njohuritë dhe aftësimin e tyre, të cilët do të jenë në gjendje të mbështetin në të ardhmen zhvillimin e Shqipërisë. Nga ana tjetër, si pjesë e objektivave tona, duhet të theksojmë edhe faktin se ne kemi 78 km rrugë për të ndërtuar dhe për të mirëmbajtur. Por, trashëgimia më e madhe dhe më kryesore është vetë gazsjellësi që do të jetë pjesë e infrastrukturës kryesore të Shqipërisë.

Revista Monitor,  22.04.2017

Telashet për gazsjellësin trans-adriatik në Itali duket se nuk kanë të sosur. Pasi u duk se çdo gjë mori fund pas vendimit të Këshillit të Shtetit, tashmë ka ndërhyrë gjykata administrative e Lazios, duke pezulluar punën në kantier, të paktën deri në datën 18 prill kur do të mbahet seanca e radhës.

Gjykata ka vendosur të marrë parasysh kërkesës e rajonit të Puglias, se punimet në zonë mund të gjenerojnë një dëm të parikuperueshëm. Rreth 211 rrënjë ullinj janë kthyer në mollën e sherrit, dhe gjatë javëve të fundit ka pasur përplasje të shumta me forcat policore që kanë shkuar deri në përdorimin e dhunës.

Jo vetëm banorët kundërshtojnë shpërnguljen e ullinjve por edhe protestues të tjerë, të cilët pretendojnë se gazsjellësi do të sjellë dëme ambientale. Plot 94 kryetarë komunash i kanë bërë apel edhe presidentit të republikës duke shpresuar se punimet do të pezullohen.

Ndërkohë, protestuesit kanë vendosur të bllokojnë disa segmente rrugore në mënyrë që ta bëjnë të pamundur për kamionët që të shkojnë në kantier. Gazsjellësi trans-adriatik, më shumë se 800 kilometra i gjatë, do të përfundojë pikërisht në rajonin e Puglias, dhe pavarësisht se bëhet fjalë për vetëm 8 kilometra gazsjellës në fund të rrugëtimit, situata është komplikuar së tepërmi.

Por, nga ana tjetër, gazsjellësi duket se ka mbështetjen e plotë të qeverisë italiane. Ministri italian i ekonomisë, Carlo Calenda, deklaroi se projekti është një prioritet për qeverinë.

“Qeveria italiane beson se, implementimi i TAP është mjaft i rëndësishëm, dhe se duhet siguruar që të mos ketë asnjë shtysë në ketë proces”-deklaroi ai.

Scan Tv,  07.04.2017

Nis procesi i gazifikimit në Maqedoni. Ky proces tashmë ka marrë dritën jeshile, pasi kushtet për partneritetin publik privat për ndërtimin e gazjellësit sekondar dhe terciar janë bërë publike në mediat maqedonase.

Sipas tyre, në një kohë të shpejtë, projekti do të bëhet publik edhe në faqen zyrtare për tenderat të BE në “Platforma TED”. Procesi i gazifikimit sekondar dhe tercial në Maqedoni pritet të kushtojë rreth 150 milionë euro, si dhe do të përfshihen 17 komuna në Shkup, 36 në rajonin Lindor dhe 26 komuna të tjera në rajonin Perëndimor të vendit.

Një ditë më parë vetë zv.kryeministri Vladimir Peshevski u shpreh “Vlerësoj se shpalljet për gazifikimin do të tërheqin vëmendje të madhe tek kompanitë e interesuara, si dhe se do të rritet konkurrenca. Ndërsa në fund përfitim do të kenë kompanitë dhe shfrytëzuesit përfundimtarë”, tha Peshevski në konferencën për media.

Scan Tv,  05.03.2017